Peter R. de Vries: ‘Ik doe het meer voor mijn vrouw en kinderen.’

Peter R. de Vries samen met de vader van de vermoorde Anneke van der Stap in oktober 2007 (foto: Richard Helwig).

Terugbladeren in de mailwisselingen met Peter R. de Vries is een onwerkelijke bezigheid. Iemand die er niet meer is en toch nog op papier tegen me praat. Al mijn vragen wist hij steevast te beantwoorden. Soms wat vertraagd vanwege drukte. En daar bood hij dan excuses voor aan. 

In september 2016 verscheen ‘Vingers gespreid in angst’, een door mij geschreven boek over de moordzaak Anneke van der Stap. Deze Rijswijkse studente werd in de zomer van 2005 van het leven beroofd. Toen Peter R. de Vries in oktober 2007 in het kader van deze zaak in Rijswijk opnamen maakte voor zijn tv-programma ‘Peter R. de Vries, misdaadverslaggever’, was hij oprecht geïnteresseerd in de opzet van het boek. Maar we kwamen elkaar ook tegen tijdens zittingen in de Puttense moordzaak en later in die van Anneke. Het was amusant toen ik hem op een keer wat kleingeld gaf voor de koffiemachine in de gang van het gerechtsgebouw omdat hij niets bij zich had. We verbaasden ons er eigenlijk een beetje over dat journalisten hiervoor moesten betalen.

Vreugde en verdriet lagen soms dicht bij elkaar. Zo overleed Arend Langenberg in december 2012. Het was zijn vaste ‘voice’ van zijn tv-programma. Op zijn begrafenis luisterde ik naar het gesproken woordje van Peter. Het was soms komisch, maar recht uit het hart. Duidelijk was dat het verlies van Arend hem had aangegrepen. Opvallend genoeg had ik een jaar voor dat overlijden nog een uitgebreid interview met Arend gehad voor de publicatie van een artikel over zijn bijzondere stem. Overigens is één vraag en antwoord richting Peter mij goed bijgebleven. Omdat het over een stukje van zijn privéleven ging. Ik vroeg hem hoe hij dat tijdens zijn vakanties deed. Legde hij dan zelf beelden vast? Peter zei toen: ‘Ik film wel als ik op vakantie ben, maar ik kijk het nooit terug, hahaha. Ik doe het meer voor mijn vrouw en kinderen en de wetenschap dat het vast ligt. Foto’s maak ik vaak met mijn telefoon, niet met een echte camera. Vroeger deed ik dat wel. Nu sta ik zo vaak voor camera’s dat het in mijn vakantie van mij niet meer hoeft.’