Connie Witteman als toevalstreffer op de foto

Bij dit soort spontaan te nemen foto’s probeer ik er altijd snel meerdere achter elkaar te maken (foto: Richard Helwig).

Er is genoeg variatie te bedenken als het om het in beeld nemen van personen gaat. Soms is hier niet eens tijd om over na te denken. Spontaan genomen foto’s hebben mijn voorkeur.  

Vooropgesteld dat een gezicht er zo natuurgetrouw mogelijk uit moet komen te zien, hoeft uitgebreid poseren niet eens altijd nodig te zijn. In de wandelgangen fotograferen leveren meestal veel leukere resultaten op, maar dat blijft altijd een toevalstreffer. De persoon moet in dat korte moment wel toevallig ‘meewerken’. Zo bestaat er een reële kans dat de ogen net gesloten zijn op het moment van afdrukken, niet in de camera wordt gekeken of dat de scherpstelling door een plotselinge beweging net niet optimaal is. Uitgangspunt is dat gelaatstrekken niet mogen worden vervormd of worden overdreven en het gezicht daarmee ver af komt te staan van de werkelijkheid. In het geval dat ik een gezicht van voren op een afstand van minder dan een paar meter vastleg, zullen neus, kin en oogkassen ongewild meer opvallen.

Bij dit soort spontaan te nemen foto’s probeer ik er altijd snel meerdere achter elkaar te maken. Ervan uitgaande dat het grootste deel niet bruikbaar zal zijn. Het is enkele dagen voor kerst van het jaar 2019. Op het moment dat Connie Witteman mij passeert, lacht ze me toe. Na het nemen van die paar foto’s, vraagt ze nog even snel of het gelukt is. Ik knik bevestigend. Zonder de beelden terug te hebben gezien op de camerazoeker schat ik namelijk in dat degene die ik het laatst heb genomen de beste is. Wat achteraf precies blijkt te kloppen. De achtergrond is onscherp door de beweging, terwijl de persoon zelf er wel scherp opstaat. Deze zangeres kreeg vanaf het jaar 1981 landelijke bekendheid als Vanessa en was later getrouwd met zakenman Hans Breukhoven.