Richard Helwig: fotografie met de paplepel ingegoten

Zelf zegt Richard Helwig dat hij met een camera om zijn nek moet zijn geboren (eigen foto).

Richard Helwig (1964) mocht als kind met een simpele Agfa fotocamera van zijn vader zijn eerste dia maken: ‘Ik kan me het machtige gevoel nog precies voor de geest halen. Kon alles vastleggen wat voor de lens kwam. Ik realiseerde me opeens dat er zoveel mogelijkheden waren om mij creatief uit te leven.’

Het werd een shot van een aankomende trein. Op een spoorwegovergang waar hij vaak stond te kijken. Zelf zegt Richard Helwig dat hij met een camera om zijn nek moet zijn geboren. Fotografie is hem met de paplepel ingegoten. In 1974 maakte de tv-jeugdserie ‘Q & Q’ van de KRO grote indruk op hem. ‘Erik van ’t Wout speelde Aristides Quarles van Ispen. Hij leek voor wat betreft uiterlijk op mij. Fotograferen als hobby. Had een enorme telelens en ontwikkelde zijn foto’s zelf. Maakte samen met zijn vriendje Wilber Quant per ongeluk een foto van een dode man in het bos. De wijze waarop de serie was gemaakt, vond ik enorm spannend. Het was voor die jaren een groot succes. Als ik de dvd’s van deze serie nu weer terug zie, bekruipt me datzelfde gevoel.’

Heeft zich gespecialiseerd in de periodieke vervaardiging van complete, educatieve praktijkartikelen en persoonlijke interviews op maat in opdracht van een selectief aantal uitgevers van audiovisuele tijdschriften. Zijn exclusieve foto’s, vaak van bekende en minder bekende Nederlanders, maken daar een belangrijk onderdeel vanuit. Een opdracht die hij niet snel zal vergeten? Richard Helwig: ‘Ach, natuurlijk gaat er wel eens iets fout. Gelukkig is dat zelden. Ik had voor een artikel over een ijsfabrikant het idee opgevat om een groepsfoto in een koelcel te maken. Dat leverde binnen de kortste keren een bevroren camera op die niet meer werkte. Dat was nog in het analoge tijdperk. Het werd een komische situatie. Uiteindelijk heb ik toch een geslaagd resultaat weten te realiseren nadat alles was ontdooid, haha.’ En een van de leukste opdrachten? ‘Dat was toch wel een aantal keren dat ik bij André van Duin thuis mocht zijn. Om over zijn werken met video te praten. Voor mij een hoogtepunt.’